Pisco sour con amor

Ja, ja, ja… Ik heb het al heel vaak beloofd. Pisco sour, daar zou ik ‘een keer’ op terugkomen. Nou, hier is ie dan. De pisco blog, of eigenlijk de pisco sour blog. En zuur is de blog niet hoor. In tegendeel.

Pisco sour is je beste vriend(in) en grootste vijand. Pisco sour is een drankje. Pisco is de alcohol en die wordt gedestilleerd uit druiven. Sour is hetgeen je eraan toevoegt, want pure pisco is niet te versmaden. Een goede pisco sour is heerlijk, maar verraderlijk. Het drinkt als limonade, maar is toch echt hele sterke drank…

Net als ieder land heeft ook Chili een nationaal drankje, namelijk pisco. En dit drankje zou geen waardig nationaal drankje zijn, als er niet heel veel discussie over bestond. In dit specifieke geval met buurland Peru. Zoals wij Nederlanders ruziën met onze Belgenburen over de beste frieten en mayonaise, zo wordt er in Zuid-Amerika gestreden over wie de uitvinder van de pisco is. Dat deze discussie blijft bestaan komt omdat, in tegenstelling tot bijvoorbeeld cognac (een drankje UIT en streek IN Frankrijk), de productie van pisco niet wettelijk verbonden is aan een bepaald gebied.

Over het recept van de beroemde cocktail, de pisco sour, zijn beide partijen het vrijwel eens. De cocktail wordt gemaakt met limoensap, rietsuikersiroop, eiwit en ijs. Op het moment van serveren wordt daar, met name bij de Peruaanse versie, een klein druppeltje bitter aan toegevoegd.

Nou is niet elke pisco sour even lekker. Je kunt bijvoorbeeld kant en klare flessen pisco sour kopen. Nou is dat voor mij zoiets als een blikje baco drinken, oftewel: laat maar. Een pisco sour die echter met liefde is gemaakt, daar mag je me voor wakker maken. Nou ja, uit mijn siesta dan. Niet dat er -sinds mijn zoon gestopt is met zijn middagdutjes – nog middagen met siesta’s bestaan, maar dat terzijde.

Mijn lekkerste pisco sour dronk ik laatst in het raarste hotel waar ik ooit verbleef. Maar zoals wel vaker met gekke plekken, overkomen je daar te gekke dingen. Zo ook deze pisco. Dat recept wil je hebben, geloof me. Het geheime ingrediënt is, volgens de eigenaar van het hotel, amor. Mucho amor. Nou, dat heb ik geloof ik wel in huis 😉

Wat heb je nodig voor 1 blender/4 glazen:

• een sterke blender (of een extreem gespierde en ervaren cocktail shaker)
• 1 deel pisco
• 1 deel zuur sap (licht ik toe)
• 1/3 deel rietsuikersiroop
• 2 delen ijsblokjes (eventueel al in stukjes om je blender te ontzien)
• 1/2 cm gember, geraspt
• 2 eiwitten
• mucho amor, oftewel veel liefde

Bovenstaande is, zonder de gember, vrij standaard voor de pisco sour. Doorgaans wordt als ‘zuur’ limoensap gebruikt, maar natuurlijk wijk ik daarvan af. Het geheime ingrediënt van mijn favoriete pisco sour is namelijk grapefruit. Ik gebruik dus 2 grapefruits, 1 limoen en 1 citroen.

Pers je grapefruits, citroen en limoen uit en zorg dat er geen pitjes in het sap zitten. Het sap van al je citrusvruchten samen vormt je basishoeveelheid. Doe het sap in de blender.

Voeg eenzelfde hoeveelheid pisco toe, 1/3 hoeveelheid suikersiroop, 2 keer de basishoeveelheid aan ijsblokjes (of gecrusht ijs, zodat je blender het wat minder zwaar krijgt) en de geraspte gember.

Scheid het eiwit van het eigeel en voeg de twee eiwitten toe aan de blender. Nee, je mag dit dus niet als je zwanger bent, maar dat maakt niet uit, want de pisco mocht je ook al niet 😉

En nu: blenden! Enkele minuten op de hoogste stand, totdat het schuim de rand van je blender bereikt. Dat gaat vrij snel, dus blijf in de buurt. En natuurlijk blijf je in de buurt, want vergeet niet dat deze cocktail heel veel liefde nodig heeft. Terwijl jij dus liefdevol naar je blender staart, doet die het echte werk.

Serveer de cocktails direct in een (gekoeld) champagneglas.

Salud, al amor!