Ik zie mezelf als matig drinker. Als ik Hamersma trots hoor vertellen hoe hij twee dagen per week niet meer drinkt, dan ben ik ook een matig drinker. Ik drink nooit doordeweeks, behalve in speciale gevallen (een feestje, vakantie), op zondag soms een glaasje, maar op vrijdag en zaterdag, dan wil het toch weleens enigszins uit de hand lopen. Dus hoe matig drink ik eigenlijk. Wat is ‘met mate’?

Tijdens mijn beide zwangerschappen heb ik geen druppel aangeraakt. Daar had ik ook geen enkel probleem mee! Het was immers voor een goed doel, de gezondheid van mijn kind. Maar is mijn eigen gezondheid dan geen goed doel? Voegt het drinken van een (paar) glazen wijn zoveel levensvreugde toe, dat ik het echt niet kan, of niet wil laten? En als je daar dan over nadenkt, is dat dan niet wat verslaving is? Weten dat het beter voor je is om het te laten en het tóch blijven doen?

Dus ben ik nou een matig drinker, een gezelligerd, een Bourgondiër en levensgenieter? Of ben ik stiekem toch gewoon verslaafd?

Qua voeding vind ik het veel makkelijker, want daar gaat (volgens mij) de ‘geniet maar natuurlijk en met mate-vlieger ‘ nog wel op.  Ik let goed op mijn voeding, eet natuurlijk en gevarieerd en niet teveel en dan mag je soms best zonder schuldgevoel een lekker kaasje of een reep chocola verorberen. Maar als alcohol ook in kleine beetjes schadelijk is, kan dat speciaalbiertje op het terras of dat ene glas (of flesje, ssst)  wijn dan nog wel?

Ik weet het niet. Het houdt me wel bezig, maar (nog) niet voldoende om er een punt achter te zetten. Ik vind het gewoon te lekker en geniet er dan ook van. En dat mijn baby van 13 maanden de woorden mama, papa, Otte (haar broertje), Pippa (onze hond) en ‘cheers’ kan zeggen, zegt natuurlijk helemaal niks over hoe onze weekenden eruit zien…

Dat ons Chileense avontuur niet eeuwig zou duren, was vooraf bekend. Maar dat we al na drie jaar weer in Europa zouden wonen… Afgelopen zomer (die aan deze kant van de wereld dan, want in Chili is het nú zomer) kwam het potentiële Zwitserleven voor het eerst ter sprake. Ik was nog niet direct enthousiast, want mn ‘Latino Life’ liep net zo lekker. Maar ja, Zwitserland is prachtig, het is een stuk dichterbij familie en vrienden en voor mijn man zou dit wel een hele toffe baan zijn… Dus we besloten ervoor te gaan. Gesprek hier, presentatie daar, en toen had hij opeens de baan. Oh nee, moeten we dan nu meteen weg?

Ja, zo gaat dat dus. Drie jaar geleden pakten we onze koffers en onze 1,5 jaar oude zoon en vertrokken we naar Zuid-Amerika. Nu pakten we die koffers weer. De inmiddels 4,5 jaar oude zoon kon zelf zijn lievelingsspeelgoed inpakken en ik stopte wat spullen in een rugzak voor ons dochtertje van bijna 1. Naast een Chileense dochter, namen we nog een ‘Chilena’ mee naar Europa, namelijk Pippa, ons adoptie hondje. Nou ja, hondje, …

Vanwege de Kerstdrukte op het vliegveld moest onze Pippa wijken voor blauwe bessen en avocado’s die met spoed moesten worden ingevlogen voor de Londense Kerstdiners. De hond moest het – toch al zo’n pokke eind – via Toronto, Canada afleggen. Na 37 uur in de bench, konden we het arme beest uitlaten in de sneeuw in Zürich. Dat was even wennen. Voor haar en voor ons.

Gelukkig ben je een jetlag, de kou en de Zwitserse prijzen (ok, die niet. Dat duurt nog wel even…) snel vergeten als je met allemaal lieve familie om je heen aan het Kerstdiner zit en vervolgens het nieuwe jaar inluidt.

Cheers, salud, prost! Op een mooi Zwitserleven in 2019!

De congrio is een rode vis, wat voornamelijk komt doordat hij zich voedt met kreeftachtigen. Het is een stevige, maar tegelijk ook vette vis. En dat maakt hem perfect om te barbecueen. Door het stevige vlees, valt ie niet uit elkaar als je hem verhit. En door het vet wordt ie niet droog en eet je echt je vingers erbij op.

Een goede vriend van ons, legde al eens op de Chileense tv uit hoe je een ‘Congrio al disco’ bereidt. Dat klinkt heel swingend, maar bedoel ik toch anders. In dit geval leggen we namelijk een ‘disco’/disk/plaat op de barbecue en bereiden de vis daarin, vergezeld van allerlei lekkere smaakmakers en groente. Het vet uit de vis, smelt door de groente en dat zorgt voor een verrukkelijk geheel.

De congrio is familie van de zeepaling (om het makkelijk te maken, heten zeepalingen in het Latijn namelijk Congridae, klinkt als… inderdaad). Dus als je een vergelijkbaar gerecht in Nederland wilt maken, dan zou ik je visboer vragen of hij een zeepaling voor je kan bestellen. Vraag vervolgens of hij het vlees in moten wil snijden en de staartstukjes die overblijven wil fileren. Om tijdens het koken af en toe voor te proeven 😉

Wat heb je nodig:

• een medium hete barbecue
• een oude wok of paellapan die je op je barbecue gaat gebruiken
• een moot zeepaling per persoon
• een klein beetje olie
• een verse chilipeper (of Aji Verde, voor de Nederlanders in Chili)
• een witte ui
• 3 tenen knoflook
• verschillende soorten paddestoelen (ik had shi-take, portobello’s en champignons)
• peper en zout
• lekker brood om te dippen

Zet je pan op het rooster van de barbecue en laat deze warm worden. Snijd de ui en peper in blokjes en de knoflook fijn. Klein beetje olie in de pan tegen het aanbranden en fruit de ui, peper en knoflook kort aan. Niet teveel olie, want die komt straks vanzelf los uit de vis.

Als de ui zacht is, gaat de vis erbij. Gaar de vis ongeveer 4 minuten en draai ze dan om. Doe dan de filetjes (die zijn namelijk heel snel klaar) en de champignons erbij. Flink peper en zout erover en nog een minuut of 4 op de andere kant. Proef een stukje filet, om te kijken of de vis gaar is. Ja? Dan snel de pan op tafel.

Schep de bordjes vol, of eet rechtreeks uit de pan… Met brood! Want die pan wordt helemaal leeggeveegd, dat weet ik zeker.

Oh ja, en daar heb ik dan dus geen foto van. Want tsja, zoals ik zei: serveer direct en de schaal gaat gegarandeerd leeg…

1. De (volkoren) wrap, die zoonlief een pannenkoek noemt.
2. De omelet of frittata, die hij een ‘ei-taart’ noemt.
3. Spaghetti. Want ja, kinderen (en volwassenen) en spaghetti… Met deze zit je bijvoorbeeld altijd goed.

Als mijn zoon niet zo’n zin heeft in een echte maaltijd, dan maak ik een ‘ei-taart’ voor hem. Hij vindt dat ie een soort taart eet, én kan helpen koken. Ik kan er alle groenten in kwijt, waarvan ik vind dat hij ze nodig heeft (of die ik toevallig in huis heb).

Met wraps is het eigenlijk precies hetzelfde. Kinderen eten echt beter als ze hebben geholpen bij het koken. En wraps kun je niet alleen samen klaarmaken, maar mag je aan tafel ook nog zelf vullen en proberen op te rollen. En tot slot mag je ze met je handen opeten én knoeien. Nou, als dat geen feest is.

Leuk om samen klaar te maken, snel klaar en heerlijk. Een succesformule dus.

Wat heb je nodig voor 2 a 4 grote en kleine personen:

• 8 volkoren wraps
• 2 tomaten
• 1 komkommer
• ½ krop knapperige sla
• 1 kleine teen knoflook
• 1 ei
• 500 gram rundergehakt
• 150 gr yoghurt
• pittige saus (tabasco, of van die mexicaanse jabanero saus)
• peper en zout
• een stukje boter (om in te bakken)
• olijfolie
• 300 gr kikkererwten (uit blik of al voor geweekt)
• een handje verse kruiden, wat je in huis hebt/lekker vindt (ik gebruikte bosui, platte peterselie en koriander)
• 2 á 3 eetlepels gedroogde kruiden, ook wat je in je voorraadkast hebt (ik gebruikte ½ theelepel uienpoeder, komijn, knoflookpoeder, gemberpoeder, paprikapoeder en chilipoeder)
• 1 el paneermeel (had ik ook niet, dus ik heb 2 soepstengels fijn gemaald in de vijzel)

Meng het gehakt, de gedroogde kruiden, het ei, het paneermeel en een snuf zout en peper in een kom met je handen totdat het goed is gemixt. Rol hier hele kleine gehaktballetjes van. Als de balletjes klein zijn, zijn ze sneller gaar en is je wrap straks nog enigszins makkelijk dicht te krijgen. Dit is waar die kleine kinderhandjes goed van pas komen.

Zet een grote koekenpan op het vuur. Doe daar half roomboter en half olijfolie in. Laat deze warm worden (totdat het niet meer bubbelt) en bak dan de gehaktballetjes rondom bruin. Het is essentieel dat ze mooi rond zijn, anders worden ze niet egaal bruin. Bak ze gaar in ongeveer 10 minuten, afhankelijk van de grootte van de balletjes. Zet het vuur uit, tot je de rest klaar hebt.

Giet de kikkererwten af en was je groenten en kruiden. Snijd alles in kleine blokjes en reepjes en leg dit op een grote schaal. Ik meng het nog niet door elkaar, zodat iedereen zelf kan kiezen waar hij zijn wrap, eh, zijn pannenkoek, mee wil beleggen.

Doe de yoghurt in een bakje. Knijp hier een kleine teen knoflook in uit. Omdat je de knoflook niet verhit, blijft ie vrij scherp. Ik kies dus voor een klein teentje (of een halve). Voeg peper en zout toe en roer goed door.

Zet de pan met balletjes weer even aan om de gehaktballetjes op te warmen. Verwarm de wraps zoals aangegeven op de verpakking. In de magnetron kun je er meerdere tegelijk verwarmen, door tussen de wraps een velletje keukenpapier te doen (handig!).

Zet alles op tafel, vul je wrap, rol hem op en maak je vooral niet druk als alles er na twee happen weer uitvalt.

Oh, dit is koud ook heerlijk, dus perfect voor in de lunchbox de volgende dag. Van de kleintjes, of gewoon die van jezelf. Als ik dit soort gerechten maak, snijd ik altijd extra veel groente, zodat ik de snack- en lunchbakjes meteen kan vullen. En mocht de groente-/kruidenschaal niet leeg gaan bij het vullen van de wraps, dan kun je de restjes op deze manier in jouw eigen lunch verwerken de volgende dag.

Gelukkig was daar, halverwege de zwangerschap van baby twee, de oplossing. Een sous-vide apparaat. Hiermee houd je een waterbad op een exacte temperatuur, waarin je dingen dus heel nauwkeurig kunt bereiden. Nou ben ik nog geen culinaire uitdagingen aangegaan met mijn nieuwe vriend, de sous vide, maar eitjes pasteuriseren, kan ik inmiddels als de beste. Dus zwanger of niet, ik eet mijn eigeel zacht. Heerlijk.

En, zoals ik al zei, ben ik ook niet vies van een glaasje wijn. Nou waren dat vorig weekend wel een paar glaasjes wijn. Teveel. En zo deed ik een fantastische ontdekking.

A sunny side (up) to a very grey day, oftewel, het perfecte ontb(ei)tje om er weer bovenop te komen.

Wat heb je nodig:

• Restjes van een salade. Of salades. Die van Ottolenghi doen het fantastisch. En met deze heerlijke bonensalade van mijn blog, is succes ook gegarandeerd. Maar eigenlijk kan het met alle soorten salades. Hoe meer kruiden erdoor zitten, hoe beter. Peterselie, koriander, bosui, munt, basilicum, enzovoort. Smaak, smaak en nog eens smaak.
• Knapperig vers brood. Bruin, zuurdesem (als dat je ding is), volkoren.
• Mayonaise, echte mayo. Want als je dan toch mayo eet, doe het dan goed en eet mayo die naar mayo smaakt.
• Boter, echte roomboter. Ook hier geldt, als je het doet…
• Scherpe saus. Welke maakt niet uit, als het maar pedis is. Tabasco, jabanero/habanero, chili, sambal oelek/badjak/brandal, as long as it burns.
• Eieren
• Zout

En dan ziet de succesformule er zo uit:

Men geve een etentje.

Men bereide teveel salades.

Men worde wakker met een zwaar hoofd.

Men bakke twee eitjes in een dikke klont roomboter.

Men smere een dikke laag mayo op een verse boterham.

Men strooie de overgebleven salades er overheen.

Hoe kruidiger, hoe beter, dus men voege, indien nodig, nog een extra handje verse kruiden toe.

Men knalle de gebakken eitjes erop.

Men make het af met een snufje zeezout en een scheut scherpe saus.

Men ete het op en zij genezen.

(Vinden jullie het ook zo jammer dat de conjunctief bijna uit het Nederlands is verdwenen. Nou, ik draag er graag mijn steentje aan bij om hem levend te houden. Net zoals mezelf, in de hierboven beschreven situatie. Of ik de conjunctief volledig correct heb gebruikt, hoor ik graag ;-))

Nou, dat leren kennen, gaat opeens in een stroomversnelling als je een baby krijgt! Want, niets is wat het lijkt. En niets gaat zoals thuis.

Zonder op echte details van de geboorte in te gaan, toch even wat meer informatie. Allereerst: de gyneacoloog. Ja, daar begint het al. In Nederland kies je een verloskundige. Hier niet. Hier kies je een gyneacoloog. Dan begint dus je eerste onderzoek, want in Zuid-Amerika is het gebruikelijk om te kiezen voor een keizersnede en dan het liefst met zoveel mogelijk verdoving. Een ‘parto normal’ is al niet heel normaal, maar een ‘parto natural’ (zonder verdoving), daarvoor kun je slechts bij enkele daredevils terecht. Het voelt een beetje alsof je in het Vaticaan om euthanasie vraagt…

Als je die waaghals dan eenmaal gevonden hebt, maak je een afspraak. Zodra je binnenkomt krijg je een kus. Die krijg je hier van iedereen, maar bij die dokter voor daar beneden, voelt die eerste zoen op de wang toch enigszins vreemd. Dan komt de periode van aftasten. Figuurlijk dan. Want terwijl jij je helemaal hebt voorbereid in het Spaans, wil dokterlief heel graag laten zien hoe goed zijn engels is. En ja, van dat chileense engels, versta je dus geen bal. Uiteindelijk vind je elkaar ergens in het midden en leer je elkaar beter kennen.

Waar je je in Nederland wekenlang verheugt op een echo (bij mijn zoon kreeg ik die de 1e keer, bij 12 weken, bij 20 weken en bij 41 om te kijken of ie er nog zat), krijg je hier bij ieder bezoek (iedere maand) een echo! Nou heeft dat natuurlijk alles te maken met het feit dat mijn dokter zich in een ‘clinica’ bevindt en niet in een ziekenhuis… De klinieken, en bijbehorende artsen, weten maar al te goed hoe ze het maximale uit die expat verzekering pakketjes kunnen trekken.

Een weekje voor de uitgerekende datum wordt het tijd om je verloskundige te ontmoeten. Eén keer. Want tsja, zij doet immers de hele bevalling, dus dan heb je nog tijd genoeg om elkaar te leren kennen. Toch?

En dan is het zover. Een week eerder dan mijn zoon en een week later dan de uitgerekende datum, werd ze in sneltreinvaart geboren. De arts rende, na 3 rode stoplichten te hebben genegeerd, op het nippertje (en in pyjamabroek met operatiehemd) de kamer binnen om onze lieve Anabelle op de wereld te zetten.

En dan merk je pas echt dat je aan de andere kant van de wereld zit. Want waar dat medische gedeelte nog aardig overeen kwam, vanaf nu wordt het compleet anders. Terwijl ik langzaam mijn kennis van de spaanse taal weer hervind (ja, die laatste kaarsjes heb ik in het engels en nederlands uitgeblazen) wordt Anabelle van me overgenomen om haar ‘even mee te nemen’. Nou, niet dus.

ALTO = STOP!

Er wordt hier helemaal niets of niemand meegenomen. Tenzij daar een absoluut kritieke medische oorzaak aan ten grondslag ligt. Ze is er net, ze is van ons, dus ze blijft hier. Punt. Of we dan de oorbellen kunnen geven. De oorbellen? Ze is net 5 minuten oud. Oorbellen die vraagt ze maar voor haar 15e verjaardag. Ja, maar het is toch een meisje? Ja, nou en?

Totaal in de wolken, worden we naar onze kamer gebracht. Hier brengen we de komende uurtjes al knuffelend en kijkend door. Totdat er rond middernacht een dame van de kliniek binnenkomt. We komen haar halen, zodat jij kunt slapen. Blijkbaar is het hier gebruikelijk dat de baby op een aparte zaal slaapt. Tenmidden van al die andere piepkleine lieverds. Zodat jij kunt uitrusten. Uitrusten? Ik heb meer dan 9 maanden gewacht op dit kleintje. Dan gaat ze toch niet ergens anders slapen? Daarnaast was deze bevalling zo’n eitje, ik hoef helemaal niet uit te rusten. Dus no, gracias y hasta mañana.

De volgende dag wordt er geprikt en gecheckt. De allereerste vaccinatie wordt gegeven (ja, ik heb vooraf uitgezocht welke en ja, ik ben heel erg enorm verschrikkelijk vóór vaccinatie, maar die discussie ga ik hier nu niet voeren) en dan mag ze naar de kapper.

Dit is de derde keer dat ik me afvraag of mijn spaans nou zo slecht is, of dat ze gewoon iets heel raars aan me vragen. Wederom blijkt er niks aan de hand met mijn spaans. Ze willen haar koppie kaalscheren, zodat het haar later beter groeit. Daarnaast is het natuurlijk ook veel hygienischer. Diezelfde mevrouw legt me meteen uit dat ze pas in bad mag, als de navelstreng er helemaal af is. Huh, we hadden het net toch over hygiëne? Ik besluit mijn eigen – hollandse – koers te volgen. Er wordt niks geschoren en juist wel goed gewassen.

Als we na twee dagen – het waren er eigenlijk drie, maar mn ouders zaten inmiddels al in het vliegtuig – eindelijk naar huis mag, bedank ik iedereen voor de extreem goede zorg. Nog nooit at ik zo lekker in een ziekenhuis. Ik krijg een grotere goodie bag mee, dan menig BNer op de miljonair fair, maar ach. Daar hebben we de verzekering voor. Toch?

En nu is ze 6 maanden. 6 maanden. Wat vliegt de tijd. Gelukkig mag ik nog elke dag uitleggen dat mijn, volledig in het oud roze gestoken, poppetje een meisje is. En nee, ik ben niet vergeten haar mooie, zachte oorlelletjes te doorspiesen met twee grote gouden knoppen.

Que liiiiiindo! No. Es lindaaaa! <3

ps. die enorme goodiebag heb ik natuurlijk gedoneerd aan mensen die dat niet krijgen en juist wél nodig hebben. Dat begrijpen jullie…

Wat heb je nodig voor een visbarbecue van 4 personen: 

• Een middelgrote -lekker stevige – witvis, gefileerd, maar met huid.
  Een zeetong is natuurlijk het ultieme genot, maar ook een goedkopere vis zoals zeewolf of zeeduivel is heerlijk.
  Vraag je visboer wel om een stevige vis, zodat hij niet uit elkaar valt. Ook kun je uitleggen dat je hem op de barbecue gaat bereiden, zodat je visboer weet hoe hij hem het beste kan fileren.
• 1 citroen
• 3 tenen cnoflook
• 50 gr roomboter
• Een paar takjes verse kruiden (bijvoorbeeld tijm of rozemarijn)
• Peper en zout
• Een bos groene asperges (of andere groente, zoals paprika of broccoli)
• Een pepertje, niet te scherp
• Handig, maar zeker niet noodzakelijk: een barbecue rooster waar je dingen tussen kunt klemmen

Steek je barbecue aan en zet een pan warm water op het vuur op je fornuis.

Spoel de vis even af onder de kraan en check of de graatjes goed verwijderd zijn. Die arme visboer wil je niets verwijten als een van je gasten zich straks in jouw visje verslikt. Bestrooi de vis royaal met zwarte peper.

Blancheer de asperges, oftewel, kook ze max 1 minuutje en dompel ze direct onder in ijskoud water. Als je een barbecue rooster hebt, zo’n ding waar je eten tussen kunt klemmen, dan leg je die open op het aanrecht. Leg je vis en groente op dit rooster. Je kunt ze straks ook gewoon rechtstreeks op het rooster van de barbecue leggen, maar zo’n knijpding maakt het iets makkelijker om het weer van de barbecue af te halen.

Snijd met een kaasschaaf dunne plakjes van je roomboter en verdeel die over de vis. Rasp wat citroenschil over de vis en verdeel de takjes rozemarijn over de vis en groente.

Plaats de vis met de huid naar beneden op de hete barbecue. Grill net zo lang, totdat je ziet dat de vis tot bovenaan gaar is. Je ziet hem langzaam van kleur veranderen. Draai de vis niet om!

De boter smelt op deze manier langzaam over de vis heen en maakt het extra smaakvol. Zodra je vis tot bovenaan is verkleurd (wit geworden ipv glazig) haal je hem van het vuur. Knijp er wat vers citroensap over uit en serveer direct.

Varieer met de groente. Een pepertje of paprika hoef je niet te blancheren. Met broccoli, bloemkool en asperges is dat wel lekker omdat die langer moeten garen dan de vis.

Binnenkort meer op de blog over het barbecueën van groente!

Wat heb je nodig voor 4 personen als bijgerecht:

• 2 aubergines
• 1 teentje knoflook (klein)
• 1 handje verse munt
• 5 el olijfolie + een beetje om in te bakken
• 3 el balsamico azijn
• 1 halve citroen
• peper en zout

En dan is het klaar in een handomdraai. Je wast de aubergines en snijdt ze in de lengte doormidden. Verwijder met een theelepeltje de kern, oftewel de meeste pitjes. Het verschilt per aubergine of er veel pitjes inzitten. Snijd de helften daarna nog eens door in de lengte en besprenkel met peper en een beetje zout. Zout heb je nodig, want dit ontrekt vocht aan de aubergine. Ik kook graag zonder zout, maar hierbij is het echt onmisbaar.

Zet een koekenpan met een anti aanbaklaag en een klein beetje olie op het vuur. Laat de olie heet worden en bak de aubergines in de olie aan beide kanten op middelhoog vuur, totdat ze mooi zacht en gaar zijn. Aan de binnenkant ontstaat een mooi bruin grillkleurtje. Doe ze in een vergiet en laat ze uitlekken.

Snijd de munt fijn. Meng het sap van de citroen, de balsamico, de olijfolie, een uitgeknepen teentje knoflook en wat peper tot een dressing. Verdeel de aubergine over een bord en de munt eroverheen. Maak af met de dressing en serveer direct.

Deze auberginesalade is ook heerlijk als lunch met een bolletje mozzarella!

Eerder vertelde ik al dat ik regelmatig een (fles)pompoen rooster in de oven. Ook schuif ik vaak een schaal met (overrijpe) tomaten, ui, knoflook, kruiden, balsamico en olie in de oven. De perfecte basis voor heerlijke tomatensoep of pastasaus. Het is eigenlijk zonde hoe vaak we onze oven gebruiken voor het bereiden van 1 specifiek gerecht. Om die reden dus mijn improvisatie kookkunst met pompoen, want tsja, als die kant en klare pompoen toch in de koelkast ligt…

Wat heb je nodig voor 4 personen:

• 1 kleine (fles)pompoen
• 200 gram feta
• 125 gram rucola
• flinke hand hazelnoten
• klein handje zaden en/of pitten (zonnebloem, pijnboom, pompoen)
• balsamico azijn
• olijfolie
• peper

Je begint met het roosteren van de pompoen. Dat kun je al ruim van te voren doen, of tijdens het maken van een ander ovengerecht. In de koelkast blijft de geroosterde pompoen wel 5 dagen goed. De temperatuur van de oven maakt niet zo heel veel uit, ergens tussen de 150 en 250 graden. Je legt de pompoen er in zijn geheel in, en draait hem om de 15 a 20 minuten een kwartslag, totdat hij zacht en gaar is. Je merkt dat er dan vocht uit de pompoen komt. Dit duurt ongeveer 1 tot 1,5 uur, afhankelijk van die temperatuur dus ;-).

Snijd de pompoen doormidden en verwijder de zaden en pitten. Schil de pompoen en snijd hem in stukjes.

Was de rucola en maak deze in een bak aan met 3 el balsamico, 6 el olijfolie en wat peper. Verdeel de sla over de borden en verdeel daar de pompoen over.

Kruimel de feta over de salade en voeg de hazelnoten en zaden en/of pitten toe. Eventueel nog afmaken met wat druppeltjes olijfolie en wat vers gemalen peper. Klaar is kees!

En mocht je nou veel te veel pompoen hebben gemaakt? Dan maak je van het overgebleven vruchtvlees gewoon deze soep. Dat heb ik ook gedaan 🙂

Oh ja, dat ‘NOG STEEDS’ hierboven, klinkt wellicht wat gefrustreerd… Maar dat word je ook wel een klein beetje als je de 9 maandengrens wederom ruim bent gepasseerd. Tik, tak, tik, tak, … Ik heb er al eerder een blog over geschreven, maar die latino spirit zit er al lekker in bij onze kleine meid.

Overigens zullen jullie ook geduld moeten hebben, want dit gerecht heeft een hoog zomers karakter. Nog even geduld dus, voor de Nederlandse volgers van mn blog.

Wat heb je nodig voor 4 personen:

• Een rijpe meloen, ik gebruikte een gallia meloen.
• 12 grote garnalen 100 gram feta (die van Dodoni vind ik lekker, of nog lekkerder, van de markt)
• 1 of 2 limoentjes
• 4 tenen knoflook
• Een bosje koriander
• Chili olie (die heb ik zelfgemaakt, maar kun je prima kant en klaar kopen)
• Chilivlokken

Steek je barbecue aan of zet een grillpan op het vuur. Aangezien het hier volop zomer is, gingen de garnalen bij ons lekker op de barbecue. Overigens kan barbecuen ook prima in de winter, dus dit argument is helemaal geen argument.

Pers de tenen knoflook uit en meng dit in een schaaltje met de pittige olijfolie. Leg je garnalen hierin te marineren. Dit kun je perfect vooraf doen. Dat komt de smaak alleen maar ten goede.

Snijd de meloen in parten en haal de schil ervan af. Verdeel de meloen over een mooie plank of grote schaal. Hak de koriander en bosui fijn en verdeel dit over de meloen. Brokkel de feta er overheen, zoveel als je zelf lekker vindt. Snijd de limoen in kwartjes en verdeel ze ook over de schaal.

Grill de garnalen in je grillpan of op de barbecue tot ze mooi roze zijn. Verdeel ze over de meloen en schud er royaal chilivlokken overheen en maak af met nog wat van de chili olie. Houd je van minder pikant, laat dan de chilivlokken achterwege of kies voor een neutrale olijfolie. En eten de kids mee? Voeg deze laatste twee dan pas toe op je bord.

Het zoute van de feta en garnalen, het zoete van de meloen, het zuur van de limoentjes en het pittige van de chili, is echt heerlijk samen. Om je vingers bij op te eten! Wat ook wel moet trouwens, als je net je garnalen hebt gepeld…

Een van mijn ultieme restjes is gegrilde kip. Ten eerste, omdat wij best vaak kip uit de oven eten. Ten tweede, omdat je er zoveel mee kunt. Een bouillon trekken van het karkas is het allermakkelijkste, maar met de restjes vlees kun je ook een heerlijke quiche maken. En is alles opgegaan? Dan maak je de quiche vega of koop je een stukje kip.

Wat heb je nodig voor een quiche:

• Een hartige taartbodem (die bij mij totaal verschrompeld en vastgeplakt uit de verpakking kwam, heel frustrerend. Gelukkig heb ik hem weten te redden, want die teleurstelling had ik die dag echt even niet getrokken op ruim 39 weken zwanger en met 35 graden buiten).
• 150 gram (een kleine stronk) broccoli
• 150 gram cherry tomaatjes
• 150 gram left-overs van je gegrilde kip of kipfilet
• 150 gram geraspte kaas (gewoon jonge, of lekker met mozzarella)
• 4 eieren
• 100 ml creme fraiche
• 100 ml melk of slagroom
• 1 tl oregano
• 1 tl gedroogde basilicum
• peper en zout

En dan is het een makkie, althans… Als jouw taartbodem wel meewerkt.

Verwarm je oven voor op 200 graden.

Kook de broccoli in een paar minuten beetgaar. Snijd de roosjes los en laat ze goed uitlekken. Dep ze eventueel droog met wat keukenpapier. Hoe droger je groente, hoe knapperiger je quiche. Voor meer tips voor een krokante bodem, check even mijn blog over de pompoenquiche.

Heb je geen restjes gare kip in huis, zoals ik had, snijd dan je kipfilet in blokjes en kook of bak deze in enkele minuten gaar. Voeg naar smaak wat kruiden toe, want die mis je natuurlijk als je verse kipfilet gebruikt. Mijn gegrilde kip was gemarineerd in citroen, tijm en knoflook, maar je kunt ook wat paprikapoeder of komijn en wat peper en zout toevoegen.

Bedek een taartvorm met het hartige taartdeeg. Verdeel de kip en broccoliroosjes over de taart. Meng in een kom de eieren met de oregano, basilicum, wat peper en een klein snufje zout. Klop tot slot de geraspte kaas erdoor en verdeel dit mengsel over de quiche.

Verdeel tot slot de tomaatjes over de taart en druk ze een klein beetje onder. Zorg ervoor dat het mengsel de taartvorm volledig vult. Is dat niet het geval, klop dan nog een eitje los met een klein beetje melk of room.

Als je de keuze hebt, zet je oven dan op de stand waarbij hij de warmte vanaf onderen verspreid. Dit draagt weer bij tot een knapperige bodem. Bak de hartige taart in 30 tot 40 minuten gaar. Of hij gaar is, check je met een houten sateprikker. Komt die droog uit het midden, dan is hij gaar. Wordt de quiche te donker, maar niet gaar, dek hem dan nog 10 minuutjes af met folie.

Wij vliegen best veel en altijd met kind. Als je aan de andere kant van de wereld woont dan je familie en veel vrienden, dan moet je wel. Zowel de lange vluchten, want opa en oma vinden het natuurlijk enorm belangrijk om de kleinkinderen te zien (zo niet, belangrijker dan het zien van hun eigen kinderen…) als de korte vluchten, want aangezien we in Chili geen opa’s en oma’s hebben om een week(end)je op te passen, gaan de kinderen mee. Altijd.

Ik krijg dan ook regelmatig vragen:

• Hoe doe je dat? Vliegen met een baby/peuter/kleuter?
• Hebben ze dan een eigen stoel?
• Wat neem je mee?
• Hoe gaat dat met het tijdsverschil?

Nou, allereerst, ik doe ook maar wat.

Ten tweede, ik heb (geloof ik) een vrij makkelijk kind.

Maar, ik merk ook dat mijn eerste twee lange vluchten (Nederland – Sri Lanka en Nederland – Chili) verreweg het moeilijkst waren. Er zit dus een stijgende lijn in. Ik heb inmiddels redelijk wat ervaring opgebouwd (wel, tot nu toe, altijd maar met 1 kind). En, ik begeef me veel tussen vriendinnen die in hetzelfde schuitje zitten, dus ik heb redelijk veel tips van anderen gekregen die het mij makkelijker hebben gemaakt.

Om die redenen, deel ik mijn tips graag met jullie. Hopelijk hebben jullie er wat aan! Oh, en vanaf een jaar of 4 wordt het steeds makkelijker (lang leve de iPad/video’s), dus ik concentreer me op de kleintjes.

Relax

Chill. Hoe meer gestresst jij bent, hoe meer je kind dat ook is. Chill ook weer niet teveel, want je bent wel verantwoordelijk voor je kind. Vroeger wilde ik er nog weleens een slaappil in gooien tijdens een lange vlucht, dat is nu natuurlijk geen goed idee. Duh…

Wanneer vliegen?

Probeer je vlucht te plannen tijdens de slaap(jes) van je kind. Kinderen slapen in het vliegtuig meestal vrij makkelijk, dus maak daar gebruik van. Alerte kids zijn een stuk lastiger te vermaken. Kies dus bij lange vluchten, indien mogelijk, voor een nachtvlucht. Ken je die white-noise geluiden? Waardoor je baby sneller in slaap zou moeten vallen? Nou, een vliegtuig geeft je gegarandeerd urenlang gratis white-noise.

Naar bed en tijdsverschil?

Het lijkt misschien handig om je kind vooraf ‘alvast’ te wennen aan het nieuwe ritme? Niet doen! Houd je kind(eren) zoveel mogelijk in hun huidige ritme, oftewel van het land van vertrek. Dan is de kans dat ze goed slapen, het grootst. Probeer ook qua maaltijden, zoveel mogelijk, het oude ritme aan te houden. Als de crew dat niet doet, zorg dan dat je wat bij je hebt. Hierover straks meer.

Bij kleine kindjes, houd ik zoveel mogelijk het eigen/vertrouwde bedritueel aan. Tandjes poetsen, pyjama/slaapzak aan, knuffel mee, verhaaltje, eventueel fles geven en naar bed. Soms was dat nog lastig, omdat de lampen aan boord nog fel aanstonden, maar meestal gaat dat heel goed. Een kind herkent dat ritme van thuis, en geeft er dus snel aan toe. Om me heen zie ik ouders die met iPads hun peuters proberen af te leiden en stil te houden. Als ze nog zo klein zijn, werkt dat volgens mij averechts. Het beeldscherm zorgt voor een extreem alert kind en leidt juist tot minder slaperigheid.

Om het tijdsverschil na aankomst zo snel mogelijk te compenseren is buitenspelen en veel daglicht echt de oplossing. Zoveel mogelijk mee in het nieuwe ritme, met een slaapje extra. Dat werkt bij ons het best. Zorg ook dat je de maaltijden zoveel mogelijk op het ‘nieuwe’ ritme afstemt.

Maaltijden

Sommige crews zijn fantastisch en denken met je mee. Anderen houden zoveel mogelijk aan hun eigen ideeen vast. Hoe dan ook, de crew is er om jou te helpen. Heb je iets nodig, vraag daar dan om. Ik neem ook altijd voldoende gezonde snacks mee, om hongeraanvallen (lees: zeuren of huilen) te voorkomen.

Als je richting het westen vliegt (voor ons terug naar Chili, of vanaf je vakantie in Azie dus de terugweg naar Nederland), dan komt het ontbijt vrij laat. Dat is omdat je met dat tijdsverschil zit. Kinderen snappen dat niet en hebben dus vroeg honger. Zorg dan dus dat je iets te eten hebt voor als ze wakker worden, of vraag dit aan de crew.

Als je bij de douane zegt dat je eten voor de kinderen mee hebt, mag je vrijwel alles meenemen. Let alleen op met suiker. Het lijkt handig, lekker snoepen om ze rustig te houden, maar de energie die vrijkomt door die suikers, is juist wat je vlucht moeilijker maakt. Groente (komkommer, paprika), krentenbollen, brood, rijstwafels, fruit, fruitzakjes (van dat knijpfruit, pas wel ff op met openmaken/luchtdruk/fletsj/omkleden) zijn een goed alternatief.

Zorg ook voor voldoende drinken, of vraag de crew om extra water. Kinderen kunnen hun oren niet klaren/ploppen, dus zorg dat ze tijdens het opstijgen, landen en turbulentie, altijd slokjes drinken. Plan met babies de flesjes dus ook tijdens het stijgen/landen, zodat ze geen oorpijn krijgen.

Er is geen magnetron aan boord, alleen een oven. Flesjes/bakjes worden dus in een bakje heet water opgewarmd. Plan daarom de maaltijden van je kind goed, want even snel iets opwarmen is geen optie.

Bedjes, trollies, gadgets

Er zijn tegenwoordig allerlei gadgets op de markt die je vlucht met kinderen makkelijker maken. Let er wel op dat kinderen tot 2 jaar gratis vliegen, mits ze bij jou op schoot of in een bassinet liggen. Als je geen eigen stoel hebt voor je kind, is het dus ook niet handig om allerlei gadgets voor je kind mee te nemen.

BUGGY/KINDERWAGEN

Het is natuurlijk fijn om je eigen buggy of kinderwagen mee te nemen op vakantie. Het 2e fase stoeltje van de buggaboo past bij KLM precies tussen de stoel. Daardoor kun je het, in plaats van een autostoel (zie onder) mee aan boord nemen, en je kindje zo goed vastzetten in de stoel. Gaat je kinderwagen of buggy in het bagageruim? Vraag dan altijd goed aan het personeel waar en wanneer je hem terugkrijgt. Dat verschilt namelijk per vliegveld. Zorg er ook voor dat je hem zelf inklapt en goed inpakt, want (helaas) wordt er niet altijd heel voorzichtig mee omgegaan.

AUTOSTOEL

Hebben ze wel een eigen stoel, kies dan zo lang mogelijk voor het autostoeltje! Ideaal! Je kind is aan dit stoeltje gewend, en zal dus (waarschijnlijk) weinig tegenstribbelen als hij/zij hierin wordt gezet. Ze zitten op die manier goed vast en dus veilig. Daarnaast hebben de meeste autostoeltjes een ligstand, waardoor ze ook lekker slapen. Check wel altijd even of je stoeltje geschikt is voor bevestiging met een 2-puntsgordel. En check even met je vliegtuigmaatschappij of ze jouw type autostoel toestaan.

Er is een speciaal soort trolley dat je aan een autostoel bevestigt, zodat je hem (met of zonder kind erin) over het vliegveld kunt rondrijden. Perfect. Oh, en handig dat je op de plek van bestemming je eigen autostoel bij de hand hebt.

KINDERTROLLY

Toen onze zoon niet meer lekker sliep in de autostoel, zijn wij overgestapt op een kindertrolly. Hier heb je tijdens de vlucht weinig aan, maar op het vliegveld wel. Heerlijk om je kind snel van A naar B te vervoeren en heel leuk! Ze moeten hier wel al echt stevig voor kunnen zitten en zich vasthouden, dus vanaf een jaar of 2. Daarnaast helpt deze koffer mij met het mentaal voorbereiden van mijn zoon. Zelf speeltjes uitzoeken, inpakken en dus alvast weten dat we binnenkort (lang) gaan vliegen.

VLIEGTUIGBED

Voor een kleine baby kun je een bassinet reserveren. En die krijg je ook altijd toegewezen, zolang ze beschikbaar zijn. Voor de oudere kindjes zijn er diverse soorten trollies en kussens op de markt, die je kunt uitklappen/opblazen om een standaard economy stoel om te bouwen naar een soort bed. Ideaal voor kleine beentjes. Omdat wij zelf lang zijn, boeken wij echter altijd plekken met extra beenruimte, waardoor deze gadgets minder geschikt zijn. Je bevestigt ze namelijk tussen twee stoelen en op de voorste rij, werkt dat niet. Overigens werkt een gewone trolly met een groot kussen erop ook!

Toch interesse, kijk dan even naar de op de websites van:

• Jetkids (een trolly die je stoel tot bed ombouwt)
• First Class Kids (een opblaasbaar kussen dat je stoel tot bed ombouwt)
• Deryan (een opblaasbedje voor op schoot, waar mijn grote zoon nooit in heeft gepast, maar die volgens de website tot 2 jaar zou moeten werken, voor de kleinsten dus)
• Flyebaby (een hangmat voor de kleintjes, die je aan de stoel voor je vastmaakt)

Check ook altijd even met de maatschappij waarmee je vliegt, of ze bovenstaande oplossingen toestaan. Officieel zeggen ze vaak van niet, maar in de praktijk laat bijna geen enkele steward(ess) een moeder haar slapende kindje wakker maken. Om die reden ligt mijn zoon regelmatig op de grond bij onze voeten. Tot er turbulentie komt…

DUCKTAPE EN WASKNIJPERS

Omdat jij het land van vertrek aanhoudt qua ritme en de crew je juist probeert voor te bereiden op het land van aankomst, willen ze de lichten aan boord nog wel eens lang aanhouden. Dat is natuurlijk niet fijn als je een kind in slaap wilt brengen. Een dekentje biedt dan uitkomst, maar wat knijpers of ducktape kunnen erbij helpen om dat dekentje net wat makkelijker op te hangen.

Spelletjes en afleiding

Grote vliegtuigen naar Amerika en Azie zijn fantastisch, want die hebben vaak een trap. Vliegtuigen naar Zuid-Amerika, hebben dat meestal niet. Helaas, want kinderen die net kunnen lopen, vinden de trap fantastisch. Overigens moet je ook nog een beetje mazzel hebben qua crew, want niet iedereen zit te wachten op spelende kids op de trap.

IPADS ENZO

iPads zijn ideaal. Maar, hele jonge kindjes kunnen zich nog niet zo heel lang vermaken met een iPad, dus verwacht er niet teveel van! Daarnaast zijn beeldschermen niet het meest handige vermaak in de uurtjes voor het slapen. Wij hebben een speciale kinderkoptelefoon (met geluidsbegrenzer) en daar kan onze zoon zich steeds langer zelf mee vermaken. Via Netflix kun je zijn/haar lievelingsprogramma offline available maken en er zijn talloze apps voor peuters en kleuters. Beperk de schermtijd echter tot overdag.

Favorieten hier zijn:

• peuters: WildAnimals puzzle, Animals Laugh & Learn, Soundtouch, Horsepuzzle
• kleuters: Tiny farm + varianten van zelfde producent, Farm animals.

SPELLETJES

Ik ben gek op alles-dat-niet-blijvend-plakt, oftewel, magneet doe-boekjes. Die zijn er in alle soorten en maten, ideaal. Het vlekt niet, geeft uren speelvermaak en is leerzaam en niet slecht voor de ogen.

Ook ben ik groot voorstander van alles-dat-niet-blijvend-tekent, oftewel van die magnetische tekenborden, of van die magic color spelletjes (dan teken je met water op een kleurplaat en komen de kleuren vanzelf tevoorschijn). Vlekt niet, geen stress over de bekleding van het vliegtuig en wel vermaak!

Klei, stiften, spelletjes met 100 kleine onderdelen, liever niet. Vlekken, zoeken en stress als resultaat en dat willen we juist voorkomen.

CADEAUTJES

Ik zorg altijd dat ik wat kleine cadeautjes mee heb aan boord. Het uitpakken zelf is al vermaak, dus dat is mooi meegenomen. Daarna kan er met het cadeautje worden gespeeld (nog meer tijdverdrijf) of het is soms iets praktisch (een speciale vliegtuigtandenborstel/washandje…).

Kleding

JIJZELF

Zorg voor zowel jezelf als je kind voor een schoon setje kleding. Met name bij kleine babies, kan er altijd wat misgaan. Ik baalde enorm toen ik 3 rompers in mijn tas had, maar mijn eigen shirt (na een ongelukje van de kleine) niet kon wisselen. Zorg er ook voor dat je iets makkelijks aanhebt, voor als je ondersteboven in de stoel hangt, omdat je op die manier zo lekker het felle beeldschermpje van je buurman kunt blokkeren voor je, bijna in slaap vallende, kind.

Ook op het toilet is het handig als je je kleding makkelijk kunt uittrekken, terwijl je je kind vasthoudt op het verschoonplankje boven je hoofd. Dit geldt natuurlijk niet als je partner met je meevliegt. Ook is het helemaal niet raar om de crew te vragen je baby even vast te houden, zodat jij een paar minuten alleen naar het toilet kunt.

KIND

Voor je kind geldt ook: makkelijke en comfortabele kleding + reserve. Daarnaast nam ik toen mijn zoon nog klein was zijn slaapzak en pyjama mee. Dat helpt bij het vasthouden van zijn bedritueel en dus bij het inslapen.

Zorg altijd voor warme voetjes, dus pantoffels en sokjes. Dat is ook handig met het naar de WC gaan, zodat je niet steeds de schoentjes hoeft aan te wurmen. Dat geldt ook voor jezelf trouwens.

Toen mijn zoon net redelijk zindelijk was (2,5 jaar ongeveer), toen heb ik hem verteld dat we voor de 18 uur durende reis een speciale vliegtuigonderbroek hadden gekocht (lees: luier). No way dat ik dat risico ging nemen. Wel een beetje praktisch blijven!

Chillpil

Je leest af en toe dat er middeltjes op de markt zijn om babies en/of kinderen rustiger te maken tijdens een vlucht. Ik heb daar zelf nooit gebruik van gemaakt, dus kan niet uit ervaring spreken. Ik zorg wel dat ik altijd paracetamol bij me heb, in geval van eventuele koorts tijdens de vlucht. Het kan dan ook echt geen kwaad om je kind een (halve) kinderparacetamol te geven. Daar slapen ze doorgaans heel goed op.

Ik besef me dat ik, door dit op te schrijven, waarschijnlijk veel kritiek over me heen zal krijgen, maar dat is dan maar zo. Nogmaals, ik heb het zelf nooit nodig geacht, ik ben ook geen dokter, maar denk dat het absoluut geen kwaad kan. Daarnaast geeft het gevoel van deze back up, je wellicht al voldoende een relaxed gevoel, zodat je het niet eens hoeft toe te passen. Primatour heeft een nog sterkere slaperige werking, maar dat mag je pas vanaf een iets oudere leeftijd geven. Melatonine zou ik me niet aan wagen, maar wordt ook regelmatig aangeraden…

TOT SLOT

Ik denk dat bovenstaande het belangrijkste is. Samengevat, blijf relaxed, zorg voor eten, vermaak en schone kleren en houd je eigen ritme en eigen ritueeltjes aan. Dan komt het allemaal goed en kun je heerlijk, met je kids, van de vakantie gaan genieten!

Dan nog even over mijn afwezigheid. Het was gewoon even te druk en te gezellig. Ik ben een tijdje geleden met een opleiding begonnen over voeding en dieetiek. Heel interessant om precies te weten hoe ons lichaam welke voedingstoffen verwerkt. Dan kan ik in de toekomst wellicht eens wat meer de diepte in gaan dan alleen te zeggen of iets ‘gewoon lekker’ of ‘volgens mij gezond’ is. En daarnaast hebben we bezoek gehad! En niet zomaar bezoek. Mijn BFF besloot met haar hele gezin (respect hoor, zo’n reisje maken met twee meiden van 1 en 3!) de 18 uur durende oversteek naar Chili te wagen en mijn schoonzusje met pololo/boyfriend volgde daarna. Tot slot ben ik alweer 32 weken zwanger, dus nog maar 8 te gaan. Je leest het, time flies!

En dan nu het recept, want daar gaat het om. Toch?

Wat heb je nodig:

• 1 courgette
• 2 grote tomaten, rijp, maar stevig
• 1 rode ui
• 2 grote aardappels
• 3 takjes tijm
• 3 takjes rozemarijn
• 2 tenen knoflook
• peper en eventueel zout
• olijfolie

Verwarm de oven voor op 180 graden. Was de groente en snijd ze in even dikke plakken. Het werkt makkelijker als je iets fijnere plakken snijd, dus concentreer je daarop. Zet een middelgrote, ronde ovenschaal klaar.

Nu komt het priegelen. Je maakt stapeltjes, waarbij je de groente steeds afwisselt. Met deze stapeltjes bekleed je het hele ovenschaaltje vanaf buiten naar binnen. Begin met de grotere stukken groente en bewaar de kleintjes om het midden mee op te vullen.

Was de kruiden en gooi de harde takjes van de tijm en rozemarijn weg. De zachte takjes en blaadjes kun je allemaal gebruiken en hak je fijn. Meng de fijngehakte kruiden in een kommetje met een flinke scheut olijfolie. Pers de tenen knoflook erin uit en voeg, naar smaak, peper (of chilivlokken) en zout toe. Wat mij betreft is zout niet nodig.

Kwast de groente goed in met het oliemengsel. Je mag echt ruim olie over de groente aanbrengen, zodat het ook lekker tussen de plakjes gaat zitten. Plaats daarna de ratatouille in de oven en bak deze in 35 tot 40 minuten gaar. De aardappels blijven vrij stevig (wel gaar) en de tomaten vallen nog net niet uit elkaar. Dan is hij klaar!

De ratatouille is lekker met een stukje vlees (wij aten er een lamskoteletje bij) of een frisse groene salade.

Oh, en de foto van het eindresultaat, die wil op een of andere manier niet mooi op mijn website verschijnen (ja, amateur, ik weet het). Dus wil je die zien, kijk dan even op mijn Facebookpagina of Instagram account. Kun je me meteen volgen!

EDIT: Tsjonge, ik woon pas een kleine 2 jaar over de grens, maar ik schreef aardbei net gewoon met een lange ij! Het lijkt wel alsof ik dronken ben. Al heb ik soms het gevoel dat je hersenen minstens zo lijden (of was het nou leiden??) onder een zwangerschap als onder een stevige slok rum.

Wat heb je nodig (voor een toetje voor 4 – 8 personen):

• Een ananas
• Eventueel andere stukken fruit (mango, aardbei, perzik, nectarine, meloen, check het seizoen!)
• Een bak vanille ijs van goede kwaliteit
• Kokosvlokken of snippers
• Een flinke scheut rum
• Bruine suiker
• Munt (optioneel)
• Lange saté prikkers

En dan is het een makkie! Maak je ananas (en ander fruit) schoon. Ik koos ervoor om de ananas als één lang stuk aan de spies te rijgen, vond ik er leuk uitzien, maar als je fruitsoorten combineert, zou ik er stevige blokjes van snijden. Doe de stukken fruit in een grote mengkom en schenk er een flinke scheut rum over. Zet dit minstens 2 uur apart om te marineren en schud af en toe om.

Week je saté prikkers in een laagje water. Dit is niet heel noodzakelijk, maar zo voorkom je dat ze verbranden. Rijg de ananas aan de prikkers en bestrooi rondom met wat bruine suiker.

Ik maakte de prikkers klaar op de barbecue, of eigenlijk deed mijn man dat (mannenwerk, als je het mijn 3 jarige zoon vraagt, niks genderneutraals aan dus), maar mocht je dit toetje nou op een dag maken waarop de barbecue niet aanstaat, verhit dan een grillpan.

Haal het ijs uit de vriezer. Grill de spiezen rondom tot ze een mooi bruin grillstreepje hebben aan alle zijkanten. Schep het ijs in leuke gekleurde bakjes en leg er een gegrillde spies op. Strooi er wat kokosvlokken en eventueel wat munt overheen. Even de kids waarschuwen dat het warm is en: aanvallen!

Tsja, die laatste zin komt natuurlijk niet uit de lucht vallen. Dat was deze supermama even vergeten 🙂

Die sticky saus is zo lekker, dat ik hem ook over de groente heb gedaan. Je kunt hier eigenlijk alle soorten groente voor gebruiken. Ik koos voor maiskolven en groene asperges, maar aardappeltjes, zoete aardappel, tomaten, bosui, courgette, paprika, enzovoort, mag natuurlijk ook!

Wat heb je nodig voor 4 personen:

• Lekkere kip van 1,5 kilo (bio, vrije uitloop, zo eentje met roze vlees ipv wit. Mijn kippetje heeft hier een heerlijk leven gehad)
• Groente naar keuze
  • 4 maiskolven
  • 16 groene asperges
• 6 el ketjap
• 4 el soyasaus
• 4 el honing
• 2 el bruine basterdsuiker
• 3 tenen knoflook
• chilivlokken
• zeezout
• olijfolie

Voorpret:

Meng de soyasaus, ketjap, uitgeperste knoflook, honing en suiker door elkaar in een grote mengkom. Je kunt ook nog 2 eetlepels sambal of een theelepeltje chilivlokken toevoegen. Ik heb achteraf chilivlokken toegevoegd, omdat mijn zoon deze kip ook zo lekker vindt. Zonder die chilivlokken dus 😉

Smeer de kip rondom in met de marinade. Stop ook wat marinade in de kip en wrijf goed tussen de vleugels en poten. Je wilt dat overal die lekkere zoete plakmarinade zit. Zet de kip minstens 2 uur apart (koel of in de koelkast). Als je erlangs loopt, draai de kip dan even, zodat de marinade goed alle kanten bedekt.

Bereiding:

Verwarm je oven voor op 200 graden. Leg je kip in een ovenschaal, of het liefst op een rekje in een braadslede of ovenschaal en zet hem in het midden van de oven. Schenk de overgebleven marinade over de kip. Ik begin altijd met de borst naar beneden. Mijn oven in Chili is niet al te best, dus ik houd hem op 200 graden. Een goede oven kun je na 15 minuten terugdraaien naar 175.

Maak je groente schoon en zet een grote pan water op het vuur. Dit kun je overslaan bij paprika en courgette, maar mais, asperges en ook aardappelen, kook ik even voor. Voor mais en asperges hoeft dit maar een paar minuutjes (ong 5), zodat ze net niet meer rauw zijn.

Spoel de groente goed af met ijskoud water, zodat ze niet doorkoken en zet ze apart.

Haal de kip elke 15 a 20 minuten even uit de oven en bedruip hem met de marinade uit de braadslede. Na ongeveer 30 minuten draai je de kip om en je blijft hem tussendoor bedruipen. In mijn gare oventje heeft de kip dan echt nog een uur nodig om volledig te garen. De meeste ovens zullen aan 45 minuten voldoende hebben.

Een kwartiertje voor het einde van de baktijd gaan de groente in de oven. Je kunt deze onder de kip in de braadslede doen. Heerlijk, maar wel HEEL plakkerig. Ik koos ervoor om ze in een aparte ovenschaal te doen. Beetje olijfolie en zeezout erover en de chilivlokken op de maiskolven voor de volwassenen. Vervolgens wat marinade van de kip erover en de oven in.

Je kunt checken of je kip gaar is door er een sateprikker in te steken. Druipt er helder vocht uit de kip (niet rood dus), dan is hij gaar!

Vergeet de servetjes niet! Of misschien is een handdoek een beter idee…

In de Delicious kwam ik een heerlijke salade van gegrilde courgette tegen met ras el hanout, ricotta, limoen en munt. Nou had ik varkenshaas in gedachte, dus daar paste de nectarine chutney uit datzelfde tijdschrift natuurlijk perfect bij. En als je het dan helemaal zo hebt bedacht, blijkt het natuurlijk nog helemaal geen nectarine tijd te zijn…

Gelukkig kon ik wel wat geimporteerde mango’s op de kop tikken, dus ging ik zelf experimenteren. En dat is gelukt!

Nog even over die varkenshaas. De haas (ossehaas, runderhaas, varkenshaas) van een dier heet hier dus de solomillo. Ik vind dat zo gezellig klinken! En het is ook wel een heel lekker zacht stukje vlees! Solo mio, eh, ik bedoel, solomillo.

Wat heb je nodig voor een jampot mangochutney:

• 2 rijpe mango’s
• 150 gram suiker
• 1 kaneelstokje
• snufje cardemom
• snufje komijn
• sap van 1 limoen
• sap van 1 citroen
• water

optioneel:

• 1/2 rode ui
• 1/4 verse rode peper of snuf chilipoeder

Schil de mango’s en snijd ze in stukjes. Weten hoe je handig een mango schilt en snijdt? Kijk dan dit filmpje even. Graag gedaan!

Doe de blokjes mango in een steelpannetje. Ik houd van chutney met stukjes. Houd dan wat fijngesneden stukjes mango achter de hand, die je pas later aan het mengsel toevoegd. Zo krijg je verschil in de consistentie van de mango.

Voeg de kruiden toe en pers je citroen en limoen erbij uit. Let op dat de pitjes niet in de mango terechtkomen. Voeg de suiker toe en daarna wat water. Zorg ervoor dat de blokjes mango ongeveer tot de helft in het water zitten, ze hoeven niet onder te staan. (Zitten? Staan? Jullie begrijpen wel wat ik bedoel, toch?)

Kies je ervoor om ui en verse peper toe te voegen? Snijd deze dan fijn en fruit ze kort aan in een klein beetje olie. Voeg daarna pas de mango en kruiden toe.

Breng het geheel aan de kook. Komt er schuim op te staan, schep dit dan weg met een schuimspaan. Voeg na een minuut of tien koken de achtergebleven stukjes mango toe. Laat het water ongeveer tot de helft inkoken, totdat de mango zacht en gaar is en alleen je laatst toegevoegde stukjes nog wat steviger zijn.

Steriliseer een jampot door hem even te koken in een pannetje met water. Vis het kaneelstokje uit de chutney en vul de jampot tot aan de rand. Draai de dop erop en zet het op zijn kop om af te koelen.

Deze chutney is heerlijk bij varkensvlees en kip, maar ook op een boterham met vleeswaren, kaas of gewoon met zoute boter. Ook heerlijk om een taart of dessert mee te garneren. In de koelkast blijft zo’n potje zeker een paar maanden goed.

De kleur was nog wel even een dingetje. Kleuren zijn sowieso moeilijk te duiden, want: ik zie, ik zie, wat jij niet ziet… Met kleuren is het heel moeilijk in te schatten of je hetzelfde ziet, bedoelt en dan ook nog mooi vindt! Daarnaast had ik een bepaalde kleur in mijn hoofd en als ik eenmaal iets in mijn hoofd heb…

Maar, na even zoeken, is de tafel PRECIES zo geworden als ik hoopte!

De perfecte backdrop voor deze groene voorjaarssalade en de perfecte tafel voor de aftrap van de lente. Ik heb er zin in!

Wat heb je nodig voor 2 personen:

• 2 middelgrote bollen mozzarella
• 1 bosje groene asperges (stuk of 10 a 15)
• 1 courgette
• 1 rode ui
• 70 gram amandelen (klein handje)
• 4 el rode wijn azijn
• 6 el olijfolie
• snuf chilivlokken
• snuf grof zeezout

Zet een pan water op het vuur, waar de asperges inpassen. Wrijf je grillpan in met een dun laagje olie (echt alleen invetten, er mag geen laagje olie in de pan staan) en zet deze op hoog vuur.

Was de courgette en asperges. Snijd de courgette in dikke plakken (0,75 cm). Snijd de kontjes van de groene asperges. Als je verse, jonge, groene asperges hebt, vind ik het niet nodig om ze te schillen.

Kook de asperges een paar minuten, dus niet doorkoken tot ze gaar zijn. Een minuut of 3 is voldoende, afhankelijk van de dikte van de asperges.

Pak een diepe mengkom. Snijd de rode ui in dunne ringen en doe ze in de kom. Doe de azijn erbij. Zet dit even apart.

Verdeel de plakken courgette over de grillpan en laat ze met rust. Niet schuiven of draaien dus, totdat er mooie zwarte grillstrepen ontstaan. Draai ze dan om en grill de andere kant. Leg de plakken die klaar zijn apart.

Grill op deze manier alle courgette. Giet de asperges af, dep ze droog en grill deze ook even tot ze mooie zwarte streepjes hebben. Tot slot grill je heel kort de amandelen, totdat de eerste velletjes openspringen.

Doe de amandelen in een vijzel en plet ze een beetje. Dit kan ook in een keukenmachine of gewoon met een mes.

Doe de olijfolie, chilivlokken en flink wat grof zeezout in de kom bij de ui. Meng dit goed door tot een dressing. Voeg dan de gegrilde groenten toe en schep even om.

Verdeel de groente over een bord. Schenk de dressing erover en leg op ieder bord een bol mozzarella. Garneer met de amandelen.

Ik heb net de temperaturen tussen Amsterdam en Santiago even vergeleken en die zijn vrijwel gelijk. Behalve dat we hier meer en fellere zon-uren hebben. De nachten zijn hier echter wel ruim 10 graden kouder, wat het hier toch winterser maakt.

Nou ja, we komen niet (alleen) voor de zomer, maar vooral voor familie en vrienden. En deze heerlijke pasta met zoete pompoen en zoute spekjes, kan dus bij zowel mijn Chileense als Nederlandse volgers meteen op het boodschappenlijstje!

Wat heb je nodig voor 4 personen:

• 400 gram pasta (ik gebruikte spaghetti, maar bij dit recept kan eigenlijk alles)
• 2 dikke plakken pancetta of goede ontbijtspek van ong 1 cm dik
• 2 middelgrote witte uien
• 1 kleine flespompoen
• 3 teentjes knoflook
• 4 takjes tijm
• 1/2 groentebouillonblokje
• parmezaanse kaas om te garneren
• chilivlokken voor de niet kids-proof versie
• flinke klont boter
• olijfolie

Schil de pompoen, verwijder de pitjes en snijd hem in stukken. Geen kleine pompoen kunnen vinden (herkenbaar, die dingen zijn altijd super groot) gebruik dan de helft en maak van de andere helft deze lekkere soep of quiche.

Schil en snipper de uien en leg de gepelde tenen knoflook klaar om uit te persen.

Doe een klontje boter in een diepe koekenpan. Doe er wat olijfolie bij. Boter verbrandt vrij snel en door wat olijfolie toe te voegen, kun je hogere temperaturen bereiken. Slim trucje 🙂

Voeg de stukjes ui toe en bak deze op een klein vuurtje tot ze mooi glazig zijn. Voeg dan de knoflook toe en roer goed door. Doe de pompoen erbij en draai het vuur wat hoger. Bak de pompoenblokjes een paar minuten mee.

Rits de blaadjes tijm bij de pompoenblokjes en voeg 250 ml kokend water en het halve bouillonblokje toe. Proef en als het niet zout genoeg is, voeg je nog een beetje van het bouillonblokje toe. Ik kook altijd met weinig zout, zodat mijn zoontje mee kan eten. Daarnaast komen de pancetta en parmezaan er straks nog bij!

Zet een deksel schuin op de pan (of een snijplank, op mijn diepe koekenpan past geen enkel deksel), draai het vuur laag en laat het een kwartiertje pruttelen. Is de pompoen dan nog niet helemaal zacht, laat het dan nog 10 minuutjes langer koken.

Kook ondertussen de pasta al dente. Schep met een bekertje wat kookvocht uit de pasta en giet hem dan af. Roer er een klein beetje olijfolie doorheen, zodat de spaghetti niet gaat plakken (afspoelen met koud water kan ook!).

Snijd je repen spek in kleine reepjes en bak deze knapperig.

Pak je stamppotstamper en prak de zachtgeworden pompoen tot een gladde saus. Je kunt nu wat chilivlokken toevoegen voor wat pit, maar dat hoeft natuurlijk niet. Kijk of je saus de juiste dikte heeft en voeg anders wat van het apart gehouden pastawater toe.

Roer de gekookte spaghetti door de saus, verdeel de pompoenpasta over de bordjes en daaroverheen de spekjes. Maak af met nog wat verse tijm, eventueel wat chilivlokken en wat geraspte parmezaanse kaas.

Ook zonder spekjes smult mijn zoon van deze pompoenpasta. Je kunt nog blokjes courgette toevoegen voor een extra groente boost! En hij is super geschikt om in te vriezen…

Wij hebben een fantastische zoon van 3. Net 3, hij was deze week jarig. Het lijkt ons al een tijdje best leuk om daar nog zo’n bengel naast te hebben. Zwanger worden kan heel snel gaan, maar – is me de afgelopen tijd duidelijk geworden – dat kan ook zomaar even wat minder snel gaan. Voor mij, als neurotische controlfreak, iets waar ik even mee om moest leren gaan.

Ikzelf kom uit een gezellig nest met 2 jongere broertjes. We schelen steeds zo’n 1,5 jaar, dus zo’n gezin zou ik ook wel even op de wereld zetten. Nou, dat heb je dus niet helemaal zelf in de hand. Ten eerste werd de eerste een jongen, daar ga je al 😉 en toen bleek de tweede helemaal geen haast te hebben. Ach, we hebben het onszelf aangedaan. Door te verhuizen naar Zuid-Amerika, hebben we immers zelf voor die latino-spirit gekozen.

Despacito…

Maar despacito of niet, de Zuid-Amerikaanse amor heeft z’n werk toch gedaan. Met inmiddels ruim 13 weken op de teller ben ik hartstikke zwanger. Inclusief misselijkheid, vermoeidheid en enorme moodswings. De e-coaster heeft mij, maar dus helaas ook man en kind, alle kanten van het universum op geslingerd.

En dan beginnen de speculaties…

“Als je je zo ziek voelt, dan moet het wel een meisje zijn…”

“Jij bent zo’n echte jongensmoeder Lot, jij kunt alleen maar jongens krijgen!”

Enzovoort.

Nou blijkt het bepalen van het geslacht hier in Zuid-Amerika wel weer heel snel te kunnen. En vorige week, op zoonlief zijn verjaardag, kwam het nieuws binnen. Hij lijkt er in ieder geval blij mee…

Begin 2018 verwachten wij een lief klein . . .

Dit recept ontwikkelde ik dan ook op een enigszins crisisachtige dag. En ik me maar afvragen waarom mijn website de ‘leesbaarheid’ van mijn blog altijd twijfelachtig vindt, nou, door dit soort zinnen en woorden dus.

Wij wonen in een buitenwijk van de stad Santiago (Chili). Hier doe je alles, maar dan ook alles met de auto. Door de ligging van Santiago is de stad erg gevoelig voor smog. Met name in de winter (nu dus…) blijft die smog lekker tussen het Andesgebergte hangen. Op dagen dat het echt niet meer kan, wordt er een restrictie opgelegd. Dat betekent dat auto’s met bepaalde kentekens niet meer mogen rijden.

Gisteren was mijn man de sjaak (lees: ik, want tsja). Ik stond dus braaf mijn auto af en dook de voorraadkast in op zoek naar het crisisvoedsel. Naast smog staat Chili bekend om zijn vele aardschokken en bevinkjes, dus crisisvoorraad genoeg.

Het werden linzen. En die avond zaten we te smullen van dit heerlijk pittige linzenpotje met ei.

Wat heb je nodig voor 4 potjes:

• 1 kopje linzen
• 3 tomaten (een blikje gepelde tomaten kan ook, in het geval van echte crisis)
• 1 grote witte ui
• 2 tenen knoflook
• 1 laurierblaadje
• 1 tl garam masala kruiden
• 1/2 tl pittig paprikapoeder
• 1/2 tl gemalen komijn
• 1 bosje koriander
• 100 gram feta (of yoghurt)
• 4 eieren
• zonnebloem olie
• tabasco
• zeezout

Voor de salade ernaast:

• 1 komkommer (of 2 chileense komkommers, die zijn zo kort)
• 1 bosui
• 1 avocado
• 6 el olijfolie
• witte peper
• 4 el citroensap of lekkere azijn

Week de linzen een nacht in koud water. Vergeten? Niet erg! Ik vergeet het ook altijd! Kook de linzen dan 2 minuten en zet ze dan een uurtje apart met de deksel erop. Zo sla je met gemak 11 uur over 😉

Verwarm je oven voor op 180 graden.

Snijd de ui, tomaat en knoflook fijn. Doe een beetje olie in een pan en fruit daarin de ui tot deze zacht is. Voeg dan je tomaten en het laurierblaadje toe. Tomaten uit blik zijn soms wat zoeter (met name in de winter of in Nederland), maar ik denk altijd dat verse tomaten toch gezonder zijn. Ik koos dus voor verse tomaten.

Voeg de knoflook, komijn, garam masala en het paprikapoeder toe. Laat dit geheel een minuut of 10 zachtjes pruttelen tot de smaken lekker gemengd zijn en de tomaat zacht is. Voeg de linzen toe en kook deze nog een minuutje mee. Zijn je linzen nog niet voldoende geweekt, maak dan tussendoor alvast de salade.

Schil de komkommer fijn en halveer twee keer in de lengte. Snijd dan stukjes van de komkommer. Hak de koriander fijn en snijd de bosui in fijne ringetjes.

Meng in een grote kom het citroensap (of de azijn) met de olijfolie en een snuf peper en zout. Dit wordt een vrij zure dressing, maar dat is straks lekker fris bij het pittige potje. Doe de bosui en komkommer bij de dressing. Het is lekker als de dressing de komkommer een beetje zacht maakt, dus dat heeft even tijd nodig.

Je kunt de avocado ook al snijden, maar hiermee kun je ook wachten tot vlak voor je aan tafel gaat. Door de avocado pas als laatste toe te voegen, voorkom je dat hij verkleurt.

Nu zijn je linzen zeker klaar! Voeg ze toe aan de tomaat en roer het geheel een minuutje door op het vuur. Verdeel het mengsel dan over vier ovenvaste schaaltjes of kommen. Maak in het midden een kuiltje met je vinger en breek daarin een ei. Plaats het potje in de oven en houd goed in de gaten dat je het ei zo gaart, zoals jij het lekker vindt. 10 minuten heb je zeker nodig voor een zachtgekookt ei. En dat is natuurlijk wel het lekkerst!

Haal de potjes uit de oven en garneer met flink wat druppels tabasco (gewoon durven, hoppa!), feta (of yoghurt), wat zeezout en verse koriander.

Kidsproof? Voor mijn zoontje heb ik de tabasco weggelaten, maar de overige kruiden (garam masala, pittige paprika) wel gewoon in het recept verwerkt. Ook heb ik zijn eitje wat verder doorgebakken. Al ben ik er inmiddels wel achter dat mijn zoon niet de ideale persoon is om te testen of recepten kidsproof zijn. Toen ik hem dit weekend zijn vingers zag aflikken bij bruschette met paddenstoelen en ui van de barbecue, bleek maar weer eens dat ik gewoon een makkelijke eter in huis heb…